چرا این لعنتی داغون شده؟

من برگشتم .از یک سفر طولانی به خودم.به درونم که پر از تشویش بود. گم شده بود تو لحظه های شلوغ کودکی و خشم نوجوانی و نشاط جوونی! گم شده بودم تو بچگی ام.تو شبهای پر از بی مادری .کلمه "کشیک" برام جز تنهایی و دلتنگی هیچ چیز رو تداعی نمیکنه.حتی الان هم که از خونه مادرم به اندازه هشت سال دورم  وقتی کشیکه اون حس میاد به سراغم.گم شده بودم تو مسیر مدرسه تا خونه.زیر لب آواز خوندن. یک دنیا دفتر مخفی شعر داشتن.یواشکی پای تلفن نشستن.فیلم دیدن.گم شده بودم تو روزهای دانشجویی ام.تو پارکینگ ۱ کنار ساحل بابلسر.تو خوندن :"شنهای ساحلی...کلبه های گلی" .گم شده بودم تو تمنای یک عشق رو داشتن.تو دلتنگی .تو غروبهای تنهایی.همیشه از تنهایی گریزانم.میترسم.گم شده بودم تو پارک شفق یوسف آباد که برای اولین بار دیدمش.دوستش نداشتم اون موقع.گم شده بودم تو ساحل دریای جنوب .چند ساعتی فقط از یکی شدن ما میگذشت.گم شده بودم تو لباس سفید پر از تور و حریر.گم شده بودم تو بیمارستان بانک ملی . ولی اونجا یک تکه از تنم رو پیدا کردم.یک تکه از خودم رو! گم شده بودم. ولی حالا پیدا شدم.نمیدونم یا پیدا کردم یا پیدام کردند.لحظه های پر از آرامش آغوش مادرانه و قدرت مردونه و معصومیت کودکانه.لحظه هام حالا پر شده از این حس که من هم مثل همه آدمها لبریزم از خاطرات شیرین و تلخ.لبریزم از امید برای تجربه کردن شادی ...عشق...روشنی...من تو راه تکامل قدم بر میدارم.دیگه حرصم نمیگیره که پر از ایرادم.همه آنچه فکر میکردم در من عجیب و زیادی است حالا به عنوان جزیی از "من" قبولش دارم.من "مریم" هستم. عجول...برون گرا....شلوغ....بی حوصله...می دونم که عوض شدم.می فهمم که عوض شدم .چیزی درونم داره از من کنده میشه و چیزی آروم آروم تو تمام سلولهام جون میگیره."من" یعنی کسی که دوستش دارم.کسی که می خواد عشق بورزه. روشنی میخواد.خدایا! تو را با تمام صفاتت دوست دارم.من رو با تمام صفاتم دوست بدار. دیگه نمی خوام از این لحظه آدم خوبی باشم.می خوام "خودم" تو راه تکامل راه برم! اگه بین راه از مسیرم دور افتادم فقط تویی که میتونی راه رو دوباره بهم نشون بدی.به من قدرت عشق ورزیدن بده! من رو پیدا کن !همین جام! کنارت! در آغوشت.....تنهام نذار.....