اگر بخواهی دوستانی داشته باشی که قضاوتت نکنند و بدون در نظر گرفتن منافع خودشون، راجع بهت نظر بدهند ، مردی نباشد که از سر خودشیرینی حرفی بزند یا زنی که از سر رو در وایسی ، مادری نباشد که از سر دوستی خاله خرسه یا مادرشوهری که از سر مچ گیری،همسایه ای نباشد که از نوع لباس پوشیدنت حدس بزند در سرت چه می گذرد و قوم و خویشی که دکوراسیون خانه ات ، بیرونی ترین لایه ای است از تو ،که می بیند....بهترین راه این است که وبلاگی داشته باشی و هر مشکلی پیش آمد ، مطرح کنی....اینجا همان حاشیه امن زندگی است.حداقل برای من...

از همه تون ممنونم بابت کامنتهای پست قبل .گمونم بالاخره امروز باید بعد از چند روز به این دلتنگی پایان داد و باز به این اندیشید که یحتمل خوش شانس ترین مردهای جهان آنهایی هستند که همسرانشان طاقت قهر ندارند!!!! آنچه می دانم این است که یک بچه فنچول، کوچولوتر از اونی است که اتفاق مهمی مثل دوست داشتن را خراب کند و البته مشکلاتش در جای خود بسیار بزرگتر از قد ۱۰۳ سانتی متری و وزن ۱۷ کیلویی اش!!!!

*امروز بعد از ۲۹ ماه از تولد وبلاگم به اولین قرار وبلاگی می روم!

* جمعه هم به دومیش  ....

* و ۱۶ اردیبهشت ، روز تولد دخترم ، سومین قرار وبلاگی در قالب تولد دخترک شکل خواهد گرفت!!!!