آوای زندگی

مدت طولانی بود که در فیس بوک هیچ تحرک و فعالیتی نداشتم.دلیل عمده اش شاید این بود که فیلتر شکن نداشتم ! همین! حالا فیلتر شکن هم دارم.

وقتی می خواستم عکس پروفایل را که همه می گفتند خیلی بد است عوض کنم سراسر فولدر عکس به آدرس : یوزرز، بهزاد، درایو ای، مریم، عکس ، را زیر و رو کردم.

این فولدری که می گویم را با حوصله فراوان و از اردیبهشت 85 که دوربین دیجیتال داشته ایم تا حالا به اینجا رسانده ام.هرجا می رویم ، حتی خانه اقوام شوهر، دوربین را خودم شارژ می کنم و وقتی همه لباس های پلوخوری شان را پوشیدند ازشان عکس می گیرم.در هر میهمانی قبل از اینکه پلو خورشت و دسر و ژله ، ماتیک ها را از روی لب فراری دهد همه را دور هم جمع می کنم و عکس می گیرم.بعد همه عکس ها را خیلی مرتب و دقیق در فولدری با نام تاریخ آن ذخیره می کنم.طوری که اگر بیایید خانه ما و یک راست بروید به آدرسی که گفتم ، می توانید تمام عیدها و تولد ها و میهمانی ها را سر جای خودشان ببینید.بی هیچ کم و کاستی.مثل چشم هایم از این فولدر محافظت می کنم.

داشتم می گفتم کل فولدر را زیر و رو کردم ولی عکس درست و حسابی از خودم ندیدم.بعد از کلی جستجو یادم آمد که هیچ کس ، هیچ وقت و در هیچ جمعی به من نمی گوید " حالا خودت بیا من ازت عکس بگیرم" ، همانطور که در فولدر عکس ها زیاد دیده نمی شوم انگار برای اطرافیان هم زیاد به چشم نمی آیم.آنقدر به چشم می آیم که کارشان را راه بیاندازم و وقتی با هم قهر هستند پیغام رسان شان باشم.اگر در حال شستن پی پی نوا در دستشویی باشم ممکن است بابام زنگ بزند و بگوید به داداشم اس ام اس بدهم که گوشی اش را جواب بدهد!!!!! یا مثلا وقتی سر کلاس هستم گوشی ام خودش را بکشد که مامانم می خواهد بگوید به خواهرم زنگ بزنم که دیر نرود خانه . بعد دیگر دیده نمی شوم تا دفعه بعد!

دایی ام زنگ می زند که از صد و چهل و یک، وضعیت راه ها را بپرسم تا از سفر برگردد یا خاله ام برای تنظیم پروژه اش از من می خواهد برایش چیزی تایپ کنم.حالم دارد به هم می خورد از این نقش تراکتوری که دارم بازی می کنم.نقشی که هیچ کس او را نمی بیند تا کارش نداشته باشد .نقشی که اینهمه جان می کَند  و آن وقت هیچ کس به روی خودش نمی آورد که شاید او هم یک عکس تکی دوست داشته باشد. یک عکس تکی فقط در حد چیزی که بشود بدون بریدن کله بچه ها آن را در فیس بوک گذاشت .

کسی چه می داند، شاید پسرهای همسایه های دوران نوجوانی من هم به یاد آن روزگاران با خود بخندند و بخواهند اسم کسی را در فیس بوک سرچ کنند.البته اگر آن زمان های قدیم دیده شده باشم.