آوای زندگی

بنده خدا ، فروشنده از اون آدم هایی بود که لابد به خیال خودشون خیلی مردم دار و خوش رو و عاقل و فرهیخته هستند.ولی از دید من یه آدم پرحرف بود که از زور مگس پرانی چند ساعته ته یه پاساژ بی نام و نشون ، به خاطر هفت هزار تومان خرید حوصله داشت یه ربع حرف بزنه و یه زن خسته از چهل دقیقه دویدن و دختر بچه تشنه و گشنه ای رو کلی معطل کنه.

شروع کرد  به آوا که های من خونه تون رو بلدم و روز تولدت میام و آیا در کارهای خانه به مادر کمک می کنی یا نه و چند تا خواهر و برادر داری.البته در چنین مواقعی اصولا یه حسی میاد سراغم که اینطور مردها بیشتر واسه گپ زدن با خانم ها به قربان و صدقه رفتن بچه هاشان متوسل میشن ولی خوب گناه طرف رو که نمیشه شست پهن کرد تو آفتاب.

بعد هم شروع کرد نصیحت کردن من....خواهرم هیچ وقت از این سبزی های آماده نگیر ، با دخترت سبزی خرد کنید بهش بگو قورمه سبزی چه فرقی با سبزی کوکو داره .پلو پختن تو پلوپز یادش بده ....بعد هم گفت فرض کن بره خونه عمه اش و از دیدن سبزی های خام حدس بزنه عمه جان چی می خواد بپزه؟ دیگه بیشتر از این چی می خوای از تربیت دخترت؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

چون نمی خواستم شبهه ل ا س زدن مردهای اینچنینی رو به خودم ثابت کنم فقط پول رو دادم و تشکر کردم آمدم بیرون...ولی دوست داشتم بهش بگم: اولا دختر من عمه نداره ! عمو هم نداره ! خاله اش هم شوهر نکرده و غذا نمی پزه ! اصولا جز خونه مادربزرگ هاش خونه فامیل دیگه ای نمی ره و این نتیجه کم شدن تعداد  بچه ها در نسل من هست.

دوما من خیلی چیزهای بیشتری از تشخیص سبزی های غذاهای مختلف از دخترم انتظار دارم...انتظار ندارم خیلی آدم خاصی بشه .انتظار ندارم سبزی ها رو بشناسه یا اصلا نشناسه و مثلا درسخوان و موفق و دانشمند بشه.

بهش نگفتم که انتظار که حق ندارم برای کسی داشته باشم ولی آرزو دارم هر چی می شه خودش از خودش راضی باشه ...کسی رو پیدا کنه که دوستش داشته باشه....دوست هایی داشته باشه که از دیدنشون شاد بشه...بتونه شغلی داشته باشه که هم ازش لذت ببره و هم به اندازه ای که خوشحال زندگی کنه پول ازش دربیاره. آرزو دارم عرضه این رو داشته باشه از چیزهای خوب زندگی ، مثل طبیعت و موسیقی و فیلم خوب و کتاب خوب و غذاهای خوشمزه و آغوش پر مهر کسی لذت ببره .دیگه این وسط اگه ندونست که ترخون ، اساس سبزی دلمه است هیچ چیز فرقی نخواهد کرد.